Ichigo no ichigo.

"死にたがり？死んでもいいよ！
だれもきずいちゃくれやしないよ。
死にたがり?まだいきてんの。
死にたいくせになぜいきてんの？
死にたがり?死んでもいいよ!”

Jak wiele może znieść człowiek? Własnych marków cienia zamkniętych oczu? Niepokoju, kołatającego serca, paranoi, nienawiści, strasznych słów...?

Zasypiam - ciemno, budzę się - ciemno.

A jeśli jakiś człowiek, zwrócił by Ci każdą zmarnowaną złotówkę, za wszystkie suche bułki, przeterminowane proszki, ile by to było? I jeśli ktoś mógł wrócić Ci każdą przepuszczoną chwilę, czekania na autobus, czy przewijania fejsbuka z nudów, bez celu, ile by to było? Jeśli dziecko spyta Cię, kim jest Bóg, a Ty odpowiesz: "Tym, który wszystko stworzył", zamilkniesz, kiedy będzie chciało znać przyczynę wrodzonych ułomności?

Koszmary.

Lubię ciepły, jesienny grudzień, przybrany złotymi liśćmi. Bez śnieżny. Bez mroźny. Delikatny. Życie z depresją jest ciężkie - chciałabym być piękna, ale nie mogę dbać o siebie. Z trudem udaje mi się założyć coś więcej, niż dresy i losową koszulkę; chciałabym się umalować. Hormony mi szaleją, więc tyję, mimo, że ruszam się więcej niż zwykle. Z trudem wstaję z łóżka. Z trudem wychodzę z domu. Leki albo nie dają nic kompletnie, albo sprawiają, że nie mogę spać. W sumie, powoli wchodzimy w czas, w którym powinny być jakieś efekty. Czekam. Męczą mnie ciągłe wahania nastrojów, nie mam bladego pojęcia kim jestem. Z trzech myśli mogę wpaść w godzinną histerię dławiąc łzy, by nie pobudzić całego domu. Nagle. Zwyczajnie. Z normalności w sytuację, w której naturalnym staje się skakanie przez okno.